Friday, November 5, 2010

Tayong Nakararami


a. Lawang Walang Pangalan (at ang Dike)

Tikman nang malasahan ang sarap ng lawa sa guniguni.

May bukas nga. Heto ako’t gising na sa bagong umaga

Kaakibat ang walang-sawang kakayahang magpasarap

Sa mala-santong kawalang-nais: walang nakaeengganyo,

Walang nanghihimok at walang nakakawalang-respeto,

Lahat ng bagay sapat, at makakaya ko pang magpasarap

Palutang-lutang dito sa gitna ng lawang tapat na hindi na

Lumilingon sa pinanggalingang lupa, tanging hinihintay

Ay ang pagkagunaw ng payapang bangka. Huwag kang

Maiinggit sa akin, o mahiyang lumapit; maski ikaw man

Ay makatatanggap ng ganitong sarap sa mabagal mong

Paglapit. Sasabihin ko na sa iyo kung saan ko ito nakita:

Di ko inihambing ang linamnam ng gintong tuyo sa foie

Gras ni Chef Jamonitang masarap. Tanggap ko, kaharian

Ko’y wala sa mga araw, buwan o taon, kundi sa gapang

Ng walang-hanggang kasalukuyang di sinusukat ang asim

Ng mga bagay, kundi ang pagtanggap natin sa bawat isa

Sa mga ito, na titikman nang malasahan. Oo nga’t minsan

Ay may pait ng pagkakamali, ngunit ang mali ay di mali

Kung kinakailangang mailapat ang pait sa dilang mamaya

Ay dadampian ng tamis. Walang mapait o matamis man.

Kapwa’y elemento ng bangis ng recipe ng buhay. Kayo’y

Hihimukin ko sa sarap na narito mula pa kahapon. Ako’y

Kulong daw ng pagkakuntento, sabi niya, ngunit ang tao,

Pag kuntento, ay di maaaring makuntento. Konsepto ko’y

Walang pagtingin sa kakulangan o kasapatan. Konsepto

Ko ay walang pakialam sa mga konsepto, nararamdaman

Ko’y hinahayaan ko lamang na magasgas sa dingding ng

Nakasanayang sarap na di na masarap o mapait, tanging

Naiwa’y ang dingding na gasgas na iwan ng pakiramdam.


b. Nasaktang Planetang Walang Partido

Makabubuti sigurong sumakay na sa matuling kabayo

Kapag nasugatan na, ang parating na mga itim na ulap

Ay maaari pang takasan, maaari pa tayong maisalba,

Tayong nakararami, tayong maaaring magkapit-bisig.

Sa teknolohiya natin, mapapaslang ang lider ng Dilim.

Ngunit huwag umasang di na ito muling mabubuhay

Sa katauhan ng kanyang mga alipores; bawat alalay

Ay lider na buhay sa umiikot na mundo ng kaaway.

Huwag kang magrerelaks, Max, mata mo ay talasan,

Ang dilim ay may dalang aral: sa mundo, magkakaiba

Ang pananaw, may kanya-kanyang konsepto ng mabuti

At marangal, at sa pagkakaibang ito lipuna’y nahahati

Sa dalawang importanteng impormante ng mga talino.

Ang kaliwa, kanan, gitna o anuman ay mga intereses

Na kapag kinutya ay di magpapatawad, ang masaktan

Ay gaganti sakay ng kabayo hawak ang punyal ng ulap.


c. Ang Diyos ni Spinoza

Kung natural at di artipisyal, nararapat na kumilos

Sa natural na kilos ng mga tumatanaw sa batas

Ng Natura, sa talinong wagas ng Natura---kahit

Ito ma’y si Kuro-kuro, ito’y Pisiko, Matematiko.


d. O, Salbabida

Ako’y nakapako na sa aking mga panaginip,

Di bibitiwan hangga’t di naiidlip. Ito ay salbabida,

Ito ay alituntuning sinusunod ng aking kaharian.

Ito ang binabantayan ng mga tao ko, ang hari nila’y

May hari sa panaginip kong ito at sinusunod ko

Na parang utos, na parang unos ng kaligayahan.

Lalanguyin ng hari ang army ng kalaban, Salbabida.

Susubukang lunurin ng kurapsyon & kamatayan, Salbabida!


No comments:

Post a Comment